ฤดูที่สองของหัวใจ
ในฤดูฝนซึ่งเหมือนจะต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุด การมาถึงของ 'แอนนา' ผู้จัดการคนใหม่ กับ 'นที' นักวาดภาพประกอบผู้มองโลกในแง่ร้าย ทำให้ทุกวันในออฟฟิศเปลี่ยนโฉมไปอย่างไม่อาจย้อนกลับ ความขัดแย้งและความเข้าใจผิด…
ระยะห่างของคำว่าเรา
เสียงเปียโนดังลอดจากห้องซ้อมในคณะศิลปกรรม เตชินท์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั้น ขณะที่โลกทั้งใบของเขาเหมือนหยุดนิ่ง ไอรีนกำลังเล่นเพลงใต้แสงจันทร์อย่างตั้งอกตั้งใจ…
เพียงเราในฤดูฝน
สายฝนบ่ายคล้อย ลานคณะว่างเปล่า มีเพียงชายหญิงที่เริ่มต้นด้วยความไม่ลงรอย…
ฤดูฝนของสองเรา
เสียงฝนกระทบกระจกบานใหญ่ในออฟฟิศใจกลางกรุงเทพฯ แพรวาพยายามเพิกเฉยต่อเสียงหัวใจตัวเอง แต่บางอย่างในแววตาของปุณณ—ชายที่เธอเคยนึกเกลียดเมื่อพบกันวันแรก—กลับดึงเธอออกจากความกลัว…
หนึ่งวันที่เธอไม่รู้จัก
เมื่อเพื่อนสนิทที่ไม่เคยกล้าเปิดใจต้องใช้เวลาหนึ่งวันที่กรุงเทพฯด้วยกัน เหตุการณ์เล็กๆ…
ความลับฤดูฝน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา เสียงลมหายใจที่สัมผัสเบา ๆ ในห้องสมุด เมฆเงยหน้าขึ้นจากหน้ากระดาษ ปวีณ์กำลังอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ…
คืนดาวลับฟ้า
คืนที่ดาวร่วงหล่นนั้นเอง คำว่ารักที่เธอเก็บงำจึงเริ่มเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ระยะห่างกับความใกล้ชิดสลับไปมา ท่ามกลางค่ำคืนของความฝัน ความกลัว และคำสารภาพที่ไม่กล้าบอก ความรักของสองหัวใจจะลงเอยอย่างไร…
กลิ่นของสายฝนที่ยังไม่จาง (The Scent Still Lingers After The Rain)
สายฝนแรกของต้นฤดูร้อนตกลงมาพร้อมกับการพบกันครั้งแรกของฝนและริว สองคนที่ดูเหมือนจะไม่มีวันเข้ากันได้…
ระหว่างบรรทัดใจ
“แกเคยคิดไหม ว่าบางทีระหว่างเพื่อนกับคนรัก...มันต่างกันตรงไหน” น้ำเสียงวางใจแต่ดวงตาสั่นไหว รั้งให้บรรยากาศระหว่างภูผาและขิมหนักขึ้นกว่าทุกบทสนทนาตลอดสี่ปีก่อนหน้า ทุกอย่างที่ค้างคาในใจเปิดเผยไปทีละบรรทัด ทั้งความกลัว ความผิดหวัง ความหวัง…
กรณีศึกษา: ระยะห่างระหว่างเรา
คืนที่ฝนตก อคินเดินฝ่าเปียกไปเจอสาวผมเปียระบายที่ม้านั่งใต้อาคาร ทั้งสองไม่ทันคาดคิดว่าการคุยสั้นๆ จะเปลี่ยนอะไรได้ยาวนานขนาดนี้ แต่ระยะห่างใจเกิดจากอดีต ฝันที่ไม่เหมือนกัน และความกลัวที่จะสูญเสีย—พวกเขาจะเลือกเดินไปหากันหรือปล่อยให้ฟ้าหลังฝน…