สวนที่ไม่ยอมให้ใครเรียกชื่อ
ในสวนพฤกษศาสตร์ปิดกิจการ มีเรือนกระจกหลังหนึ่งที่ไม่มีเสียงฝนตกถึงพื้น และมีป้ายชื่อพืชที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นชื่อคนหาย เมื่อนทีเริ่มบันทึกเสียงกลางคืน เขาได้ยินประโยคที่ไม่มีใครควรได้ยินอีกแล้ว…
เมืองพูดจริงกับหญิงสาวผู้โกหกเพื่อความสงบ
เมษาไม่เคยคิดว่าการโกหกเพื่อให้ทุกคนสบายใจจะเป็นอาชญากรรมทางสังคม จนกระทั่งเธอพาทั้งมหาวิทยาลัยเดินลอดซุ้มเก่าแก่ของเมืองสัจจะบุรี…
หุบเขาที่ดวงดาวต้องเรียนรู้การลืม
ในอิลวาราไม่มีใครนับอายุด้วยปี ผู้คนวัดชีวิตด้วยจำนวนดวงดาวที่เคยได้ยินร้องเพลง และเด็กปั้นหม้อคนหนึ่งก็กลัวเหลือเกินว่า…
โรงแรมที่โกหกไม่ได้
ในเมืองปากตรง คำโกหกไม่เคยออกจากปากตามที่ตั้งใจ มันจะเลี้ยวกลับมาเป็นความจริงเสมอ ปรางค์รู้เรื่องนี้ช้าไปหนึ่งโบรชัวร์ สามสิบสองคำโฆษณา…
เสียงที่นั่งแถวสุดท้าย
เมื่อเครื่องฉายที่หยุดนิ่งมาสิบสองปีเริ่มหมุนเอง อันนาได้ยินเสียงพี่ชายเรียกจากหลังจอ…
เมืองสัตย์ซื่อกับคำโกหกที่ไม่ได้ตั้งใจ
“พร้อมไหมคะ?” ผู้ประเมินถาม ภีมมองหลังคารั่ว มองนกพิราบที่นั่งบนป้ายหอคำสัตย์ แล้วตอบอย่างมั่นใจที่สุดเท่าที่คนใกล้พังจะทำได้ว่า “พร้อมในส่วนที่พร้อมครับ” เข็มสัตย์ไม่ดังสักแอะ…
คำจริงที่ไม่ตรงป้าย
ในเมืองปากใส การโกหกไม่ใช่บาป แต่เป็นไปไม่ได้ ปั้นหยีจึงพบว่าทักษะทั้งชีวิตของเธอ—การทำให้ความจริงดูสวย—อาจใช้ไม่ได้กับที่นี่…
เสียงฝนในห้องสมุดเก่า
“ถ้าเธอจะเก็บเสียงฝน อย่าลืมถามห้องสมุดก่อนว่ามันอยากถูกบันทึกไหม” เขาพูดโดยไม่เงยหน้า เธอหันไปมองชายหนุ่มหลังเคาน์เตอร์ที่กำลังติดป้าย ‘งดใช้เสียง’ ด้วยหน้าตาจริงจังเกินมนุษย์ “งั้นช่วยถามให้หน่อยสิคะ…
เสียงที่เราเก็บไว้ในฟิล์ม
เมษาเชื่อว่าเสียงบางอย่างมีค่ากว่าภาพที่สวยที่สุด อิศราเชื่อว่าภาพที่ผิดพลาดจะทำให้ทุกอย่างพัง พวกเขาเจอกันในห้องชมรมภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยสายไฟ ฟิล์มเก่า…
เมืองสุขสงัดกับกองถ่ายที่หัวเราะไม่ได้
พิมพ์ดาวแค่อยากถ่ายสารคดีให้เนี๊ยบพอคว้าทุนเรียนต่อ แต่เมื่อเธอเผลอรับบทเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจความเงียบในเมืองสุขสงัด เมืองที่ห้ามหัวเราะทั้งสัปดาห์ ทุกคนจึงเริ่มขอใบอนุญาตยิ้ม ขอเวลาหัวเราะล่วงหน้า และทำให้กองถ่ายเล็ก ๆ…