รอยยิ้มของเปียโน
เสียงเปียโนในค่ำคืนอันเงียบสงบ นำพาให้หัวใจที่เต็มไปด้วยรอยแผลใกล้ชิดทีละน้อย การเดินทางของความสัมพันธ์ที่ไม่เร่งรีบ ในรั้วมหาวิทยาลัยที่สีสันเปลี่ยนไปตามฤดูกาลนี้…
รอยแผลใต้อาทิตย์สีเทา
เสียงอึกทึกของนักศึกษาใหม่ดังคลอไปกับความเงียบงันระหว่าง 'พิมพ์ดาว' และ 'ภาคิน' สองเพื่อนสนิทที่สายตาเต็มไปด้วยบางอย่างที่ยังไม่กล้าสบกันตรง ๆ เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น อดีตและความลับเร้นลึกกำลังค่อย ๆ กัดเซาะจิตใจทั้งคู่จนถึงวันที่ต้องกล้าตัดสินใจ...…
สายลมปลายฤดู (Whisper of the Last Breeze)
...มือแก้วใสแตะลงบนคีย์เปียโนแผ่วเบา สายตาลอบมองรุ่นพี่ร่างสูงที่ก้มซ่อมสายกีตาร์ตรงมุมห้องดนตรี ความเงียบที่ปกคลุมระหว่างคนสองคนค่อยๆ…
ระยะห่างที่มองเห็นใจ
แค่ข้อความในเวลาเที่ยงคืน...อาจเปลี่ยนวิธีที่หัวใจสองดวงมองสิ่งรอบตัวไปตลอดกาล แม้จะอยู่กันคนละมุมฟ้า ขวัญและนทีต้องค้นหาว่า…
ฤดูที่แล้วของสองเรา
“ที เราจะเดินกลับหอด้วยกันไหม” แก้มพูดติดขัด สายตาเลี่ยงหลบแววตาจริงจังของเพื่อนสนิทที่กำลังลังเลระหว่างการเลือกอยู่ข้างตัวเองหรือความฝันของอีกฝ่าย พวกเขายืนอยู่นานในความเงียบ ถูกปกคลุมด้วยความอึดอัดของเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา…
จังหวะรักระหว่างเงาเมฆ
เสียงสายฝนกระหน่ำกลางบ่ายทำให้ทุกอย่างในร้านกาแฟพร่าเบลอ อากาศก้มมองสมุดวาดภาพ ขณะที่แพรวส่งสายตาท้าทาย "นายวาดฉันสิ ฉันก็ถ่ายรูปนาย"…
ปลายทางของเสียงเงียบ
เสียงเงียบในหัวใจของฝ้าย กับเพลงที่ยังไม่สมบูรณ์ของซัน สะท้อนความรู้สึกที่ติดค้างอยู่ในรอยร้าวของวัยหนุ่มสาว ก่อนทั้งสองจะพบว่า บางครั้งการยอมรับความกลัวและความผิดพลาดในอดีต…
แสงดาวไม่เคยดับ
เมื่อเพลินเดินทางมาทำความฝันที่กรุงเทพฯ เธอได้รู้จักภัทร์ผ่านวงการศิลปะ ทั้งสองเรียนรู้และดึงดูดกันแต่ต่างคนต่างมีบาดแผลในอดีตและความกลัวของตนเอง…
จังหวะใจเรายังตรงกันไหม
ข้าวหอม นักออกแบบกราฟิกที่หลีกหนีความผิดพลาดในอดีต ตัดสินใจรับงานใหม่ที่คลื่นวิทยุแห่งหนึ่ง ที่นั่นเธอได้พบอธิ โปรดิวเซอร์หนุ่มเจ้าระเบียบและเย็นชา ทั้งสองต้องร่วมมือฟื้นฟูรายการที่กำลังเสื่อมความนิยม ขัดแย้งกันบ่อยครั้ง…
เธอคือฤดูฝนของฉัน
เสียงฝนแรกกระทบหลังคาเรียกจิตใจของรินให้ล่องลอยไปสู่วันแรกที่เขาได้รู้จักกับพาย— เด็กสาวที่เหมือนพายุฤดูฝนผสมแสงแดด หัวใจขี้กลัวของเขากล้าเดินเข้าหาเธอครั้งแรกในชีวิต…